تجدید ارادت

 

.

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

حافظ

نه ناله ای و دعایی نه آه و چشم تری

چه گویمت که تو در خود شبی نمی نگری

از این سکوت و سکون سینه ام به تنگ آمد

چرا به حیرتی ای دل ؟ به حال خود نظری

چراغ روشن تو رهنمای عالم و خود

روا نباشد اگر ره به مقصدی نبری

به سود خود همه با مایه ی تو در سودا

چه می کنی که تو بی خود همیشه در ضرری ؟

قصور خدمت و چشم انتظاری رحمت

که راست کوتهی ای جان چو خویش بی هنری ؟

کنار کوثر و این گونه تشنه لب ، هیهات

که آب بگذردت از سر و تو بی خبری

سعادت تو ارادت به فاطمه ست (س) آری

« طفیل هستی عشقند آدمی و پری»