ترانه 2

 

دیگه پرپر شده بال و پر هر بادبادکی

دیگه از خاطر ما رفته روزای کودکی

نه دیگه اتل متل میگه کسی رو پاهامون

نه می تونیم بخونیم که جمجمک برگ خزون

حالا دیگه قصه مون گرگم و گله می برم

شده و ما چو پونیم باید بگیم نمی ذارم

دیگه حالا عکسای کتابا رنگی ندارن

که ماها رو ببرن تو باغ رویا بذارن

آسمون اومده پایین سقفامون کوتا شده

دیوارامون جمع و جور به شکل تابوتا شده

نه دیگه محبتی مونده و نه خوبیامون

نه دیگه مزه میده آب نبات چوبیامون

دست کی بالای دست کیه حرفی بزنین

شماها که زیر دستین – همه تون مثل منین

زنبورا کجان بیان با ویز و ویز غوغا کنن

هرکی خورد گوشتامونو – نیش بزنن رسوا کنن

 

ترانه ای دیگر

 

مرد تنهای ِ غریب ِگُم شده           

رنگ و وارنگ

                     مث ِاین مردُم شده

رُوزو می دوزی به شب

                               شبو به روز

آخر قافله ای بازم هنوز

یه دونده که میره آخر خط

می بینه که باز رسیده سر خط

تو که میخواستی رو  اَبرا بشینی

چی شده بازم تو چاه زمینی

ای تو آواره ترین مرد زمین

توی ِآینه خودتو بازم ببین

چی ازت مونده ؟

                       فقط یه اسکلت

که داره تو آینه میخنده بِهت

 

                               چاره ای نیس

                                                 دلتو وردارو برگرد

                               گریه تاکی ؟

                                               گریه خوب نیس واسه یه مرد

 

ترانه

واقعیت امر این است که از آغاز آشنائیم با ادبیات گاه زمزمه هایی به لهجه تهرانی داشته ام

 

که قریب به اتفاق آنها همراه بوده است با ملودی های  ذهنی ام  و خودم به آنها به دید ترانه 

 

نگاه می کنم  و برایشان حساب   و حتی دفتر کوچک جداگانه ای باز کرده ام و اینطور بهتر

 

می پسندم .  به همین خاطر در اینجا اعتراف می کنم که این گونه کار هایم به هیچ وجه

 

ارتباطی با نظریه های جدید « شعر محاوره ای » ندارد هر چند عملا همانهاست که من هنوز

 

 

بهترین هایشان را یک ترانه خوب می دانم نه بیشتر.

 

حالا نمونه ای از این کارک هایم را تقدیم می کنم :

 

جاده

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جاده این نوار مشکی ـ جاده این رود سیاه

 

منو دعوت می کنه به جاری بودن توی راه

 

رفتن از هرچی گذشتن ـ بی توقف یه نفس

 

یه پرنده ی مهاجر که پریده از قفس

 

راهی ِ راهی که میره تا افق ـ تا هیچ کجا

 

یه فرار از ابتدا ـ بی مقصدی در انتها

                                                    

                                                     جاده رو اینجور می خوام

                                                     

                                                     راهی که تا هیچ جا نره

                                                     

                                                      منو هیچ جا نذاره                                              

                                                     همیشه با خود ببره

 

 

 

 

 

 

 

 

 

همیشه تو راه رفتن ـ راهی ِ خونه به دوش

 

کولی بی خستگی ـ قلندری بی آب و توش

 

یه گریز ناگزیر ـ از ناگزیری در گریز

 

یه ستیز بی سلاح ـ با بی سلاحی در ستیز

 

اینه ، این هوای رفتن که منو آب می کنه

 

منو سرگردون ِ عالم مث گرداب می کنه

 

                                                   آره یه جاده می خوام

 

                                                   یه جاده ی بی انتها

 

                                                   که فرار کنم از اینحا

 

                                                   برسم تا هیچ کجا