طاقه ی ...

طاقه ی ترمه و

                      تابوت

و اتاق تمشیت

 

تاریک نیست جهان

تا تلأ لو  ِ

            تابلو های نئون

طلوع دروغین را

                       تکرار کنند

 

تفاهم ما

           کفایت می کند

                               تا همین اتاق.

 

تناول ِ

         توده ی ِ

                    تـَه گرفته ی ِ تابوت

ترا ارزانی

 

طاقه ی ترمه و

تهلیل و

            تشییع

                     مرا نصیب

 

و این

تکرارطلوعِ طاقتی است

که ترا به تاریکخانه ی تحقیر

و مرا

        به طهارت ِ

                       تاریخ

                                 می خوانَد

                                                                10/4/88

 

سال گاو ...

 

سال گاو با طعم چی توز

تا خرابه ی خانه ی خاطراتم

                                    خالی از پدر

و مادر که در باغ قردوس در انتظار ما بود

سفر از حضور آبی فیروزه ای آغاز شد

در لاجوردی لایتناهی آسمانی

و آفتاب در حوله ی ابر

نخستین زیگورات انسان

گیاهی که قد می کشد و

کوتاه می ماند تا در کاسه ی سر مغلوبش

شراب شنگ شیرین لحظات را

به تلخی آب

در جوی همچنان می رود و ...

ما گام نهادیم

در ولوله ی همراهان

حیران بلیتهایی که بالای شش سال را آدم حساب می کرد

تا پیران بدون زاویه ی مرور خاطرات

در گوشه ای که نداشتند

و محمود

اگر نه در این گوشه

به شادمانی فریب خلیفه

با فتح سومنات خالی اکنون

دنبال بت هایی می گشت

تخت طاوسش را

و ما این سو

و جاده از سویی دیگر رفت تا سهراب رااین بارهم گم کنم

در رودخانه ای که به اندازه ی قایق های پایی

 پول در می آورد

و از یک وجب زندان سیالش

ده ماهی صید شده بود

برای میز شکمهایی که آزادش را دوست داشتند بخورند

و پرندگانی در حسرت آبی

                                  بی آسمان

پل تکرار سی

سی و سه

و هر دو سوی راه در هجوم فراموشی روز

آقا اینجا را دیگر در فکر خردادی که می آید نباش

بچه ها می خواهند خوش باشند

در این مکان آبریزگاههای کاملا عمومی

و نوار مشکی همچنان ادامه ی رفتن

در خلسه ای از شکر و شکواییه

ما دوست داشتیم هوابخوریم

زیر باران خاکی

که ماشینها را به گند می کشید

و کسی نمی خواست بایستد تا دستمالی به روی خود بکشد

و پیچیدیم بین درختانی که

حیران میان بهار و زمستان

در انتظار تگرگ

 شکوفه  کرده بودند

نگاه می کردیم و

بر رود که بی گذشت می گذشت

پاکت چی توز خالی

هیچ جا دست از سرمان بر نمی داشت

حتی وقتی رادیو خاموش بود

و می خواندند صداهایی که با بچه ها به توافق رسیده بودیم

تا او با ما

           و دیگران را

فراموش کنیم

مثل منافع ملی

و کنفرانس روسی افغان

و جاده که این بار داشت می رفت

تا لهجه های شیرین هم ریشه

و همدلی چادرها و آپارتمانها

که خون گرم هم میهنی را در رگهایمان به جریان در می آورد

مثل نوروز

ومن دل می دادم به صداهای  توافق شده

و چشم می بستم بر پاکت چی توزی

که روی آبی که می گذشت سوار بود

بگذار چند لحظه ای

بچه ها شادی کنند

ودر بند این نباشند

استادیوم آزادی

در شادی سیاهان سبز پوش

خاموشی فریاد

                   ایران

                           ایران

و ما شاید از جام جهانی

چهار سال دیگر هم

این آب در همین جوی

همین آسیاب

حافظ را همه حفظ می کنند

ما دیگربه خانه برگشته ایم

ما لحظه به لحظه

                     در خانه بودیم

و پدر که نبود

و مادر

         که باز هم به انتظار ما

         در باغ فردوس آرمیده است

                                            تا سفری دیگر

 

                                                           ۸۸/۱/۹ 

مپرس ...

 

مپرس از چه این گونه سر خورده ام

 

که سر گرم خویش و دل آزرده ام

 

به هر جا کشیدم سر ِ سرکشم

 

سری را کز او سخت سر خورده ام

 

سری سرسری را که از هیچ کار

 

سر افراز بیرون نیاورده ام

 

همان سر که با حیرتی پر دریغ

 

به دستان درمانده  بفشرده ام

 

همان راز ِ سربسته ی جاودان

 

که تا بوده بوده ست بر گُرده ام

 

بِبُّرم به دست خود این خیره سر

 

که در جیب فکرت فرو برده ام

 

همین سر که هیچم نداده ست و کرد

 

به بیهودگی در خود افسرده ام

 

                                           آبان ماه 71