بغضی ...

 

بغضی نهانی در گلوی چاه پیداست

چین و چروک غم به روی چاه پیداست

رنجی گران و ماتمی دیرینه دارد

از هق هق گنگ گلوی چاه پیداست

دُردی ز دردی تلخ در او ته گرفته

از شرب چون اشک سبوی چاه پیداست

در خویش می گرید چه غمگینانه یکریز

رازی به دل دارد ز خوی چاه پیداست

در او هیاهویی بزرگ و پر شکیب است

از آن نهانی های و هوی چاه پیداست

چشم انتظار مقدم سروی است آزاد

از گریه ی جاری به جوی چاه پیداست

در سینه ی بی کینه ی آئینه وارش

دارد هوایی - آرزوی چاه پیداست

                                            ای سالهای سال غمخوار علی(ع) چاه

                                            سنگ صبور سینه ی زار علی(ع) چاه

 

                                                                   ۴  دوبیتی  از مجموعه دوبیتی های ( ابرآمد و باز ... )

 

هوا ابر است و می بارد به باغی

ز هر سو می رسد آوای زاغی

ز پا تا سر گرفته آتش انگار

شقایق کنج پرچین ها به داغی

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

هوا ابر است و می بارد به باغی

ز هر سو می رسد آوای زاغی

به یاد روزهای شاد دیرین

نمی گیرد کسی از ما سراغی

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هوا ابر است ابر پر زداغی

ندارد چون من او هم خوش دماغی

چه شد کان شاخه ی گل هم فسرده است

که در دستش نمی بینم ایاغی

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

هوا ابر و شب و باران داغی

صدای زوزه و آوای زاغی

در این تاریکی از ترس شکستن

کسی بیرون نمی آرد چراغی

 

تا فراموش نکنیم

 

به مناسبت ۱۸ شهریور سالروز درگذشت جلال آل احمد

 

جلال الدین سادات آل احمد، معروف به جلال آل احمد در ۲ آذر ۱۳۰۲ در تهران به دنیا آمد. در ۱۳۲۳ به حزب توده پیوست و سه سال بعد در انشعابی جنجالی از آن کناره گرفت. نخستین مجموعه داستان خود به نام «دید و بازدید» را در همین دوران منتشر کرده بود. او که تاثیری گسترده بر جریان روشنفکری دوران خود داشت ، به جز نوشتن داستان به نگارش مقالات اجتماعی ، پژوهشهای مردم شناسی ، سفرنامه ها و ترجمه های متعددی نیز پرداخت. شاید مهمترین ویژگی ادبی آل احمد نثر او بود. نثری فشرده و موجز و در عین حال عصبی و پرخاشگر، که نمونه های خوب آن را در سفرنامه های او مثل «خسی در میقات» و یا داستان - زندگینامه ی «سنگی بر گوری» میتوان دید. وی در ۱۸ شهریور ۱۳۴۸ در اسالم گیلان درگذشت... ( لطفا ادامه مطلب را مطالعه فرمایید )

                                                                                                          به نقل از وب عاشقونه

باز گم ...

 

باز گم کرده ام

کاغذ پاره ی شعری نا تمام را

بین این همه

               اوراق

               نامه

               کاغذهایی

               که باید بایگانی کنم

 

مثل خودم

مثل

     زندگی ام

 

                                                     84.8.15

این چه ...

 

این چه چنگی است که نا ساز زَنَد باز این ساز

داده بغداد به باد و کُنَد آهنگ ِحجاز

رگِ هر سازِ مخالف به یکی زخمه بُرید

کرد قانون به چنین پیش در آمد آغاز

قولش آهنگِ بسی شور و نوا داشت ولی

کو مقامات همایونی ِآن پرده نواز

بوی تحریر نیاید ز نوایش نَفَسی

یا هوایی که نَفَس در نی و نای آرَد باز

رفت بر تخته ی تابوت ِ سکوتش فریاد

مُرد در حنجره ی بسته به بُغضش آواز

آه از آن نغمه ی داوودی و این صوت ِ حمیر

سِحرپهلو زده امروز مگر با اعجاز

دست نفشانده به سازش بجز از لعبتکان

تا از این جعبه چه بیرون کشد این لعبت باز

خون من بود مگر سیم بهایش که چنین

زخمه ها بر رگِ جانم زده با سوز و گداز

گر به دشتی نَزَنَد گام کسی از ماهور

مَکُنَش عیب که این راه بُوَد دور و دراز

پنجه اش سرد که در گوشه ی مهجور ِ جنون

پرده ها زد که فرودَش نَبَرَد ره به فراز

 

                                                  83.12

 

همه پرده ها ...

 

همه پرده هایم

                     کشیده

و در بسته

               بی روزن ونور

 

در این شب

                 شب گنگ دیجور

 

و هر چیز

              در جای خود

                               صندلی

                               میز

                              قالی

 

 

چراغیت در دست

پس کی می آیی

                        به این کنج خالی ؟

                                                                              1385                    

تایید یک خبر و هزار افسوس

داوري اردکاني، باستاني پاريزي و شيخ الاسلامي بازنشسته شدند

مهر -10:22 / حکم بازنشستگي دکتر رضا داوري اردکاني، دکتر ابراهيم باستاني پاريزي و دکتر علي شيخ الاسلامي سه استاد برجسته دانشکده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران صادر شد.

دکتر محمد صادق ضيايي مشاور رئيس دانشگاه تهران صدور احکام بازنشستگي براي دکتر رضا داوري اردکاني، دکتر ابراهيم باستاني پاريزي و دکتر علي شيخ الاسلامي را تاييد کرد.

 

 

دکتر رضا داوري اردکاني در سال 1334 براي تحصيل به دانشگاه تهران وارد شد و در رشته فلسفه به تحصيل پرداخت و در سال 1346 موفق به اخذ درجه دکتري شد. استادياري دانشگاه تهران از سال 1346 (گروه آموزش فلسفه)، دانشياري دانشگاه تهران از سال 1350 و استادي دانشگاه تهران از سال 1362 مراتب دانشگاهي دکتر داوري اردکاني است.

رياست دانشکده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران، سرپرستي کميسيون ملي يونسکو در ايران، مديريت گروه آموزشي فلسفه دانشگاه تهران، عضويت در شوراي عالي انقلاب فرهنگي، سردبيري مجله نامه فرهنگ، سردبيري مجله فرهنگ، مديريت عامل انتشارات علمي و فرهنگي، عضو پيوسته فرهنگستان علوم جمهوري اسلامي ايران از بدو تأسيس و رياست فرهنگستان علوم از جمله اهم مشاغل و مسئوليت اداري، علمي، فرهنگي و آموزشي دکتر داوري اردکاني است.

 

 

دکتر محمد ابراهيم باستاني پاريزي استاد گروه تاريخ دانشگاه تهران نيز صاحب مجموعه آثار نظير پيغمبر دزدان، نشريه فرهنگ کرمان، راهنماي آثار تاريخي، دوره مجله هفتواد، تاريخ کرمان، منابع و ماخذ تاريخ کرمان، سلجوقيان و غز در کرمان، فرماندهان کرمان (تصحيح و تحشيه تاريخ شيخ يحيي، چاپ سوم)، جغرافياي کرمان (تصحيح و تحشيه جغرافي وزيري، چاپ پنجم 1384)، گنجعلي خان، وادي هفت واد (انجمن آثار ملي جلد اول)، تاريخ شاهي قراختائيان، تذکره صفويه کرمان و صحيفه الارشاد است.

مجموعه هفتي ابراهيم باستاني پاريزي شامل خاتون هفت قلعه، آسياي هفت سنگ، ناي هفت بند، اژدهاي هفت سر، کوچه هفت پيچ، زير اين هفت آسمان و هشت الهفت مجموعه اي آشنا براي اهالي فرهنگ و ادب است.

همچنين حجت الاسلام دکتر علي شيخ الاسلامي نيز که رياست دانشکده ادبيات و علوم انساني را عهده دار بود به جمع استادان بازنشسته دانشگاه تهران پيوست.

گفته مي شود برخي ديگر از اعضاي هيئت علمي دانشکده ادبيات ادبيات دانشگاه تهران نيز در آستانه بازنشستگي قرار گرفته اند که در ميان آنها نام دکتر کريم مجتهدي، دکتر محمدرضا شفيعي کدکني، دکتر محسن جهانگيري و دکتر غلامحسين ابراهيمي ديناني ذکر مي شود. البته بازنشستگي اين اساتيد از سوي هيچ مرجع رسمي در دانشگاه تهران يا خود آنها تاييد نشده است.

یادی از آن عقاب عرصه ی ادب

 اول شهریور ماه سالروز در گذشت دکتر خانلری است به همین مناسبت مطلب ذیلکه به قلم  آقای جواد اسحاقیان است تقدیم می گردد.

به نقل از آتی بان