لب بام ...

 

 

 

 

مرتضی معراجی

 

لب بام آمده او باز به حالی زخمی

می‌کشد در بغل خود پر و بالی زخمی

 

از قفس می‌دهمش پر، همه صبحی سالم

باز شب می‌رسد از راه به حالی زخمی

 

تا کجا هست توانش که کشاند خود را

گر پری هم بکند باز ، خیالی زخمی

 

بیش از این نیست مرا وسعت اندیشه، مخواه

برگ و بار تری از شاخ نهالی زخمی

 

از من خسته چه چشم سخن نغزت هست

ندهد طعم خوشی میوه‌ی کالی زخمی

 

همه دود است و فرود است و دریغا ز سرود

در وجودم که بود بغض ملالی زخمی

 

این غزل هم که بر این صفحه‌ی دفتر بینی

کنج دنجی است که افتاده غزالی زخمی

 

با تشکر از مجله مجازی آتی بان که این غزل بنده را درج کرده است

...؟

 

 امید است که این شایعه به حقیقت و حسرت نپیوندد !

 دكتر كريم مجتهدي، دكتر علي شيخ‌الا‌سلا‌مي، دكتر غلا‌محسين ابراهيمي‌ديناني،

دكتر محمدرضا شفيعي‌كدكني، دكتر رضا داوري، دكتر محسن جهانگيري و دكتر

ابراهيم باستاني‌پاريزي از استادهاي برجسته دانشكده ادبيات دانشگاه تهران در يك

هفته گذشته به مراكز اداري دانشگاه تهران فراخوانده شدند تا پيش از شروع سال

 تحصيلي جديد وضعيت ادامه فعاليت آنها در دانشگاه تهران مشخص شود.

 

 

یادی از محمود درویش

 

محمود درویش با گنجشگکان الجلیل تا بی کرانگی پر کشید

 

دو شعر

 

دو سروده ای  که در شماره جدید نشریه ی مجازی دینگ دانگ آمده است:

 

·       گفتی باید ....

 

 

گفتی :

         "باید

           دل کند و زین دیار سفر کرد

           وز ذهن

                       - خوب و بد-

           هر یاد و یادگار به در کرد

           وانگاه

           از هرچه نه دلخواه

           یا هرچه به دل بار

          سرمست و بی‌قرار گذر کرد."

 

گفتم :

        "گیرم

         بتوان به هر دیار مقر کرد

         وز هرچه هست سخت و دل آزار

                                                   حذر کرد

        اما

        ای دوست می‌شود

        از خویشتن فرار مگر کرد ؟"

 

 -------------------------------------------------------------------

 

·       آرزویی ...

 

 

آرزویی نیست

زیر سقف بودنم

 

                     از زندگانی گفتگویی نیست

                      های و هویی نیست

 

 

مثل مخروبه‌ی اتاق خانه‌ی همسایه‌مان خالی

ذهنم از شادی و

                    از اندوه

جایگاه آن همه آمال مالامال از فردای پر زیبایی بشکوه

 

خاطراتم را سواری می‌رسد از راه

تا گذشت سال‌های دور خود را

زیر بی‌سقفی من

                      از سینه‌اش بیرون فرستد آه:

"راستی

           اینجا چه بود؟ ...

                                  آری

 این اتاق عشق‌هایم بود

در رفش

           دیوان شعر سعدی و حافظ

قاب عکس دوستی‌هامان

                             به دیوارش

آن طرف هم

                  باغچه با تک درختی سبز

                  زیر سایه‌ش گل

- آری آنجایی که دستم را گزد خارش-

 

 

سوی دیگر

             زیر چتر ساده‌ی فواره‌ای در اوج

             حوض ماهی‌های رنگارنگ

- آن که کاشی‌هاش اکنون

                              خفته زیر

                                             خاک و چوب و سنگ -

 

این حیاط انگار

پیش از این‌ها بود

مثل دنیایم وسیع و باز

لیک اینک

                مثل حالایم

کوچک و دلتنگ ..."

 

 

فکری و

           لبخنده‌ای و

                          قطره‌ای هم اشک

 

وانگه آرام و به خاموشی

آن سوار روزهای دور

می‌سپارد راه

 می‌گذارد باز تنهایم

                         در سکوت این فراموشی

 

 

 

آرزویی نیست

زیر سقف بودنم

                    از زندگانی گفتگویی نیست

                    های و هویی نیست

 

 ۶۸/۷/۱۵

 

با آرزوی موفقیت برای دوستان دینگ دانگ وتشکراز محبتشان 

چوب زار ...

 

چوب زارِ بی بهاری شد نهالستان ما

میوه هایش روی خاک افتاده کالستان ما

زخم  ِبی پروازی و تیر ِ پَرآذین ِ خودی

در حضیض آورده است از اوج بالستان ما

چهره ای را بی چروک خشم ننماید دگر

بسکه می بارد به سر سنگش زلالستان ما

نه شکوفا شِکوه ای بر شاخسارش نه شکیب

مثل ِ داغ ِ دل نهان سوزست نالستان ما

نرگسِستانی است از چشمان ِ حیرت تا ابد

گر کند کس میل ِ دیدار ِ جمالستان ما

زیر هر سنگش شغادی خفته گویی ـ این عقیم ـ

ای دریغ از رستمی دیگر به زالستان ما

چشمی از جنس ِ دگر خواهد که بیند طالب است

گوشی از جنس ِ دگر را بانگ ِ لالستان ما

با سترون ابرهای ِ تا افق پوشیده اش

کی شکوفا می شود بغض ِ ملالستان ما

بی غبار ِ خاطراتی از سواری یادگار

خلوتی خالی است این خاک ِ خیالستان ما

21/6/82

 

به مناسبت مبعث و اعیاد پیش رو

 

 

 

ای جان جان جان جان        از جان جان شیرین تری