صفحه در حال بارگذاري است! لطفا کمي صبر کنيد...
صفحه در حال بارگذاري است! لطفا کمي صبر کنيد...
|
سید مرتضی معراجی
|
||
|
فرهنگی - ادبی |
بانوی برف از دیار ابرها
آمد و شرمش به رنگ عشق بود
رنگ جان پنهان شرنگ عشق بود
نرم نرمک همچو قو در رقص عشق
عاقبت دل زد به دریای دلم
لرزشی چون موجها بر برکه ها
گشت مهمان سرا پای دلم
چشم رنگ آسمانش بی گمان
نقطه ی آغاز یک پرواز بود
نه، چه می گویم خدایا چشم او
یک افق سحر و خیال و ناز بود
دل دوباره از پس پستوی یاد
کهنه طبل خویش را بیرون کشید
عشق، اسرافیل دل های غمین
در میان صور خود گویی دمید
چشم شوقم با تمنایی عجیب
دست برد انگار در آغوش او
لب به زیر گیسوانش برد و گفت
رازهای سینه را در گوش او
با دل بی طاقت عشق آشنا
کی توانی برد نام صبر را
ریختم بر خاک ، جام صبر را
دست بردم تا به دستش آورم
دیدم او در دست من بی تاب شد
تا شدم آگاه آن بانوی برف
در میان هرم عشقم آب شد.
68.9.26
فرازهایی از فرمان
حضرت امیرالمومنین علی ابن ابیطالب (ع)
به مالک اشتر
بسم ا... الرحمن الرحیم
این فرمان بنده ی خدا امیر المومنین علی است به سوی مالک ابن الحارث النخعی ... و بفرمود اورا بپرهیز از خدای ـ سبحانه ـ ... و از این پس بدان ای مالک که تو را به ملکی گسیل داشته ام که پیش از تو دولتها بر آن گذشته است و از داد و بیداد بسی دیده اند ... چون در ملک خویش بنگری و روعت حکم و ابهت امر خویش عظیم انگاری بشکیب و فریفته مشو و به ملک خدای ـ تعالی ـ در نگر و از توانایی او بیندیش ... و باید محبوب ترین کارها تو را میانه روی بود در حق و زیاده جویی در عدل و آن که رضای رعیت را حاصل خواهی چه اگر عموم خلق از تو در سخط شوند رضای تنی چند خاصه فایدتی نبود و اگر تنی چند خاصه از تو در سخط شوند با رضای عامه تورا زیانی نرسد ... وچون مهمی روی دهد با مردم فرو مایه در میان منه ... واز جبان رستگاری مطلب ... و از حریص خیر مخواه ... و چون دیگری سنتی شریف و آیینی نیکو نهاده باشد که هوای خلق بر آن تعلق یافته و خاطرها بپذیرفته و طایفه را بدان الفت جماعتی دست داده زینهار بر نقض آن رای مزن و هوای خویش مطلب ... با طالبان علم بزی و از مدارست و مناقشت ایشان تمتع گیر و آنچه سبب صلاح و رفاه عباد تو تواند شد از ایشان بیاموز... و چون به نماز ایستی چندان اطالت مده و مردم را نفور مپسند و خود نماز را نیز ضایع مگذار ... وچون خصمی از آن تو آشتی طلبد ودر آن آشتی خدای ـ سبحانه ـ را خشنودی بود هر آینه آن آشتی بپذیر و بدان صلح تن در ده چه در صلح لشکر را آسایش بود و تو خود بیاسایی و ملک تو مامون ماند ... بپرهیز از ریختن خون نه بر آیین حق که هیچ چیز داعیه عذاب حق ـ سبحانه ـ نشود و گناه بر تو بزرگ نکند و زوال نعمت بر تو نپسندد و روزگار بر تو نبرّد چنان که ریختن خون بندگان خدای به ناروا ... پس بر امید قوام ملک خویش به ناروا خون کس مریز ... و بپرهیز از آن که به خویشتن شیفته شوی و بدانچه تو را شیفته کند واثق آیی و اطراء ثنای خویش دوست داری و هم بدین صفات شیطان رجیم بر آدمی دست یابد و عقل و دین برباید و اگر از تو ثوابی رفته باشد پاک بسترد و مزد آن باطل کند ... چون امری را هنوز وقت نرسیده در انجام آن عجلت مجوی که نشان طیش بود و چون فرا رسد خود را در او میفکن که علامت شره باشد و چون به تعذّر روی نماید لجاج مپسند و چون روی بگشاید آسان مگیر . هر امر در موضع او گذار و هر عمل در موقع او بران... والسلام علی رسول ا... صلی ا... علیه وآله الطیبین الطاهرین.
( ترجمه میرزا محمد ابراهیم نواب تهرانی به کوشش ناصر هاشم زاده )
آه ...
می دانی چه می خواهم ؟
هیچ-
- آیا خواستنها را مجالی هست؟
آرزو چیزی بجز خواب و خیالی هست؟
من نمی دانم چه باید کرد
تا نبود اینگونه بیهوده
تا که ننشست اینچنین آسان و آسوده
گرچه می بینم که پر آهم
خود نمی دانم چه می خواهم
راستی آیا چه باید خواست؟
بر چه باید کرد افزون ؟
از چه باید کاست؟
هان؟
نمی دانم
- ولی می بینم و می دانم این را خوب
آنچه می کاهد مرا
عمر است
وانچه می افزایدم
اندوه
منفجر می شد
فرو می ربخت
جای من
حتی اگر
می بود آنی کوه
باز می پرسی ترا آیا ملالی هست؟
با چنین پاسخ
آی پرسشگر
باز از این خسته ترا آیا سوالی هست؟
فتاده تخته سنگ آنسوی تر انگار کوهی بود
م.امید
سنگی است دو رو که هردو می دانیمش
ا.خ
هر چند که خیره بود گرداندن سنگ
ی . ن. احساس
آن سنگ ...
آن سنگ که پیش از تو و من گرداندند
وندر هنرش خیره بزرگان ماندند
چون ما اگرش دوباره برگردانند
خوانند هر آنچه آن دگرها خواندند
68.3.5
اینک قاتل روزهای آفتابی
اینک قاتل روزهای بارانی
اینک قاتل روزها ...
#
به کشف کثیفی دست زده ام
و مردی را
مرد تناسخ را
که به بارها کشتن نمرده است
یافته ام
مرد پوچی
مرد پوک بی احشایی
که به هیچ حصار در نمی آید
مردی که بر نعش هستی ام
بی سر به سماع
بر خاسته
بگیریدش
و بر دار حسرت دیروزهایم
آونگش کنید تا ...
ـ ثانیه ای دیگر
به ناچار خویش به زیرش خواهم آورد
و بر باره ی نَفَس ها
خلعت پوش زندگی خواهمش کرد ـ
#
اینک این است
این است
آن مرد
مرد زندگی ام
مرد جبه پوش تنم
مردی که منم
قاتل روزهای آفتابی
قاتل روزهای بارانی
قاتل روزها ...
71.6.18
دستهایم را نمی بینم
چشم
تنها چشمم
امّا
دستهایم را نمی بینم
#
دشت پر مِه بود و من پر بودم از شوق رسیدن
ـ شوق دیدار زمینی سبز و ساده
در سر انجامی که پایان می رسید انگار جاده ـ
پیش می رفتم
وچون من
دشت پر مه پیش می آمد
من اگر یک گام می رفتم به سوی او
او به سویم گام هایی بیش می آمد
وینچنین بگذشت چندی
تا که یکباره
ـ گرچه چشمم هر چه را می دید
و دلم
چون مادری که کودکش
هر جنبشم را سخت می پاییدـ
مه مرا بلعید
و دلم ترسید
وانچه در من بود
انگاری فرو پاشید
وینک اینجا
گرچه سر تا پا همه چشمم
پیش پایم را نمی بینم
پیش پا
نه
پشت سر هم
خط سیر گامهایم را نمی بینم
ـ بیشتر ـ
تا تکیه گاهی
یا عصایی را بجویم
دستهایم را نمی بینم
من یقین دارم
مه مرا برده
وانچه از من مانده تنها سوسوی چشمی است
مثل فانوس نگاه گرگ پیری زخم خورده
یا چه می دانم شما با من بگویید آه
شاید
آن فروغ چشمهایم هم
دگرمرده
23.10.71
شریعتی زمانی در زندگی ام ظهور کرد که دختر نوجوان شانزده ساله ای بودم که در دبیرستان خوارزمی تهران درس می خواندم. پدر و مادر سنتی با انصافی داشتم که عاشق فرزندانشان بودند و مثل همه عاشقان دیگر طبعاً نگران آنها بودند. در فضای اجتماعی که در آن به سر می بردم، آشفته بازاری از کهنه و نو به چشم می خورد. در خیابان هم زنان مینی ژوپ پوش را می توانستی ببینی و هم زنان چادری را، در مدرسه هم همینطور، با این تفاوت که معلم چادری نبود....
ادامه مطلب را مطالعه بفرمایید
|
