نه ناله ای ...

طفیل هستی عشقند آدمی و پری /ارادتی بنما تا سعادتی ببری

حافظ

نه ناله ای و دعایی نه آه و چشم تری

چه گویمت که تو در خود شبی نمی نگری

از این سکوت و سکون سینه ام به تنگ آمد

چرا به حیرتی ای دل ؟ به حال خود نظری

چراغ روشن تو رهنمای عالم و خود

روا نباشد اگر ره به مقصدی نبری

به سود خود همه با مایه ی تو در سودا

چه می کنی که تو بی خود همیشه در ضرری ؟

قصور خدمت و چشم انتظاری رحمت

که راست کوتهی ای جان چو خویش بی هنری ؟

کنار کوثر و این گونه تشنه لب ، هیهات

که آب بگذردت از سر و تو بی خبری

سعادت تو ارادت به فاطمه ست (س) آری

« طفیل هستی عشقند آدمی و پری»  

 

                                                                ۸۶.۱۰.۸  

نشد باشم ...

نشد باشم آنی که می خواستم

کژی حاصل آمد ز هر راستم

ز وارونی چرخ شد ننگ من

به هر حلیه ای خویش آراستم

در افزونی کاستی ها دریغ

به افزودن عمر خود کاستم

اگر خوبم از خوبی ام بی نصیب

وگر بد  بدی را نمی خواستم

نشستم به ناچار بر جای خویش

پی چاره هر بار برخاستم

که خود را به رنگ تقاضای روز

نه پیرایه بستم نه پیراستم

دریغا و هیهات و آوخ که من

نشد باشم آنی که می خواستم

                                                            ۷۳.۷.۱۱

اوجی و شاعری

منصور اوجی متولد 1316شیراز، که هم اکنون در زادگاه خود به سر می برد تا کنون حدود 19 مجموعه شعر منتشر کرده است که آخرین آنها عبارتند از: شعر چیزیست شبیه گرگ، باغ و جهان مردگان . از این شاعر به زودی دو اثر با عنوان « شعرهای مصری» و « مرا بشنوید» منتشر خواهد شد. دوشعر تازه از این شاعر با عناوین « شاعر» و« شاعران» را می خوانیم.

« شاعر»

------------------------------------

درنیمه های شب

باآن گُل درشت که چید ازمیان باغ

برگشت.

ومثل کلمه ای

آن را در انتهای شعر چنان جای داد

که در شکاف مجری ظلمت ، کلید را

وشعر ناتماش

در شعله های آتش

با کلمه ای مجسم

پایان گرفت و کامل شد.

آن گاه

مثل خدا

چشمی بهم نهاده وُ غلتی زد

و روی گردۀ دگرش خفت

تا بازدر سپیده دیگر

درکودکی دیگر برگردد.

 

 

« شاعران»

--------------------------------

دیگر بار ، کودکانه ، به کشف جهان می آئیم

شور سفید را ، می چشیم

روشنِ روان را ، می نوشیم

گِرد سرخ را ، دندان می بریم

وپرنده صبح را، می شنویم

و نام می گذاریم

نمک را

آب را

سیب را

و گنجشک را .

و می رویم

تا دیگر بار ، جهان به کشفمان برخیزد

در دیاری دیگر

ودر کودکی

دیگر.

نقل از آتی بان

آرش و یاد سیاوش

یک یاد کرد بی بهانه ( مگر برای خواندن شعر خوب باید بهانه داشت؟)

 

سياوش كسرايي در پنجم اسفندماه سال ‌1305خورشيدي  در شهر "اصفهان" به‌دنيا آمد و نوزدهم بهمن‌ماه سال ‌1374 خورشيدي  در "وين" درگذشت. از آثار منتشر شده وي مي توان به : « به‌ سرخي آتش، به طعم دود»،« تراشه‌هاي تبر»،«خانگي»، « با دماوند خاموش»،« آوا»،« سنگ و شبنم»،« خون سياوش»، « هواي آفتاب»، « آرش كمانگير»، « سنگ و شبنم »، « از قُرق تا خروسخوان»، « مهرۀ سرخ» اشاره كرد.اگرچه كسرايي را بيشتربا شعر بلند «آرش كمانيگر»  كه منظومه اي حماسي است مي شناسند ، اما اودر قالب هاي ديگر چون غزل و  شعر نيمايي و آزاد هم  ازتوانايي هاي خوبي برخوردار است. 



آرش  كمانگير

برف مي بارد
برف  مي بارد  به روي  خار و خاراسنگ.
كوهها  خاموش
دره ها  دلتنگ
راه ها  چشم  انتظار  كارواني  با صداي  زنگ...

 

به نقل از آتیبان

 

چه خواهد ...

چه خواهد شدن

 

                    که

 

من رها باشم

 

تو رها باشی

 

و عشق ...

 

که زبان سبز بهار

 

از دهان گَس زمین

 

به نیروی

 

             جادوانه ی دیگری

 

                                      فریادمان می زند

 

 

چه خواهد شدن

 

که عشق رها باشد و

 

من رها باشم

 

و تو ...

72.2.17

 

وقتی کنار ...

وقتی کنار عشق

                       تنها نشسته ای

دیگر برای تو

                 فرقی نمی کند

خنجر به دست می رسد از پشت دشمنی

 

وقتی کنار عشق

                      تنها نشسته ای

بودن برای تو

                 تفسیر این کلام صمیمی است:

                         « بایست دوست داشت»

 

وقتی کنار عشق

                          تنها نشسته ای

جز گریه هیچ چیز

                         تسکین درد نیست

 

وقتی کنار عشق

                         تنها ...

۲۶ و ۲۷ /۹ / ۶۷

 

میلاد نورانی

حضرت زینب کبری^(س)

 

بر کائنات مبارک

چند غزل

غزل های فرستاده شده برای مسابقه ی حسین منزوی

به یاد منزوی

سایت ادبی حفره، جایزه‌ی حسین منزوی را برگزار می‌کند.

این جایزه که قرار بود به وسیله‌ی سایت ادبی نانوشته برگزار شود به دلیل ایرادهای فنی به سایت حفره واگذار شد.

خواستاران شرکت در این جایزه می‌توانند حداقل ٥ غزل و حداکثر ١٠ غزل را در فایل ورد به نشانی [e-mail] بفرستند.

لازم به توضیح است که تعداد آثار ارسالی در بخش سپید و نیمایی چشم‌گیر نبوده است و تصمیم بر آن شد که این بخش از جایزه حذف شود و همچنین در بخش کلاسیک که با استقبال فراوانی روبرو شد اکثریت قریب به اتفاق آثار رسیده، در قالب غزل بوده است و به همین دلیل فقط آثاری که در قالب غزل هستند مورد داوری قرار خواهند گرفت. ضمنا ً شرکت‌کنندگانی که به آدرس قبلی این جایزه، غزل فرستاده‌اند نیازی به ارسال دوباره‌ی آثارشان را ندارند.

مهلت ارسال آثار تا پایان اردیبهشت ۸٧ است.

مراسم اهدای جوایز در مهرماه ۸٧ برگزار خواهد شد و داوران که از پیش‌کسوتان شعر و نقد هستند در همان روز معرفی می‌شوند.

 دبیر جایزه‌ی حسین منزوی

مریم جعفری آذرمانی

09355932270

www.hofreh.com

  به نقل از وازنا

چراغهای رابطه

 

فروغ فرخزاد

از زبان

سیمین بهبهانی 

 

 

 

نقل ازگیلنا به واسطه ی دینگ دانگ

 

بزرگ راه ...

بزرگ راه ست و

                     مه

واز پنجره

هیچ منظره ای

زیبا تر از ندیدن

                     نیست

 

نگاهی گذرا به خرد

نگاهي گذرا به خرد

از منظر ناصر خسرو و سنايي 

 

نگارش: سيد مرتضي معراجي

خلیج فارس را فراموش نکنیم

 جمعی از ايرانيان در حال جمع آوري امضا در ذيل طوماري اينترنتي هستند ...

شما هم با یک کیلیک در این حرکت میهنی شرکت کنید

بر مسیر ...

بر مسیر ...

»»»»»»»»»»»

 

بر مسیر کوچ مرغانی

در دیاری دور

خفته مردابی

                که گاهی

                            چاشتگاه چند جا مانده ست

یا که خفتن گاه مرغانی میانبر رفته و سرمست

که کنار او

               می نشینند و سکوتش را غنیمت

              یک دو دم از دیده های خویش می گویند

بیشتر خندان و

                   گاهی نیز می مویند

 

لیک اغلب

در سکوت مبهم مرداب

یادشان می آید از دریای بی پایاب

 

در دل مرداب هم

                      ماهی ی تنهایی ست

ماهی ی

-         بهتر بگویم –

                                  ساکت و بی دست و بی پایی ست

 

##

 

آه ای یاران

               که گاهی

                            منزل آرامتان اینجاست

سینه ام مرداب

و دلم آن ماهی تنهاست

 

هیچ یک اما نمی پرسید

در دل ماهی و مردابش چه غوغایی ست

 

هیچ یک اما نمی دانید

گاه این ماهی

                  خواب می بیند در اقیانوس

گاه این مرداب

                   خواب می بیند

                                      که دریایی ست

 

 

 

                                          - ... آیا

                                                 نیست ؟ -

 

                                                          730205          

بهزاد در شعر پرتو

یاد بهزاد پاک نهاد در شعر استاد پرتو کرمانشاهی که دیر زیاد

 

دیده خون شد به امیدی که تو در دل باشی

تو به یاد من دل خون شده مشکل باشی

آخر ای قافله سالار عزیزان تا چند

ما در این قافله باشیم و تو غافل باشی

بخت آئینه ندارد دل تنگم اما

شکوه با کس نکنم چون تو مقابل باشی

دیده ها چون مه و مهرند به راهت شب و روز

تا تو ای کوکب طالع به که مایل باشی

گل به شکرانه توان چید از آن باغ جمال

که ترا سال به شصت آمد و خوشگل باشی

حالیا مرثیه خوان دل خویشم « بهزاد»

تا تو کی مرثیه گوی من بی دل باشی

شمع من جلوه ز فانوس تو دارد. آری

تا کی از« پرتو »خود این همه غافل باشی

 

 

                                            بهار 64

                                           از کتاب کوچه باغی ها

 

به یاد آن روز ها که در خدمتشان بودم  : بهار بود و .../ بهار رفت و ... هرچه بود گذشت

لب بام

لب بام آمده او باز به حالی زخمی

می کشد در بغل خود پر و بالی زخمی

از قفس می دهمش پر. همه صبحی سالم

باز شب می رسد از راه به حالی زخمی

تا کجا هست توانش که کشاند خود را

گر پری هم بکند باز . خیالی زخمی

بیش از این نیست مرا وسعت اندیشه . مخواه

برگ و بار تری از شاخ نهالی زخمی

از من خسته چه چشم سخن نغزت هست

ندهد طعم خوشی میوه ی کالی زخمی

همه دود است و فرود است و دریغا ز سرود

در وجودم که بود بغض ملالی زخمی

این غزل هم که بر این صفحه ی دفتر بینی

کنج دنجی است که افتاده غزالی زخمی

                

                                                                                     82.10.24                

                                                        

 

بی هیچ ...

بی هیچ دریغ و اندوه و تردید

به خاکش سپردم

                        و بازگشتم

 

تنها نشانه ی بودن

در صف نان ایستادنش بود

 

بی هیچ دریغ

                 که قفسی

                               خالی از پرنده بود

 

و هیچ اندوه

               که جذر و مد سینه اش

                                             تنها ملحفه را راضی می کرد

 

و هیچ تردید

                که بی آواز بود و

                                     اندیشه و

                                                 امید

 

به خاکش سپردم و

                         بازگشتم

 

و شعر

باریدن آغاز کرد

                                  ۸۲.۱۱.۳ 

صوت...

صوت نا هنجار

 

این سگ و این گربه های جان هم افتاده

                                                  انگار

گوشتم را می کنند از استخوانم باز

تکه

     تکه

           می برندم

 

این برای خویش

آن برای خویش

 

من به پایان می رسم

                            اما

هیچ یک زانها نخواهد سیر شد هرگز

 

غیژ و غاژ و ...

جیغ و جاغ

             وحشت آمیزانه شان

                                        بر جاست

بر شکمهاشان

                    هر چه افزایند

از صداهاشان

                 نخواهد کاست

 

بس کنید آخر

گوشتی دیگر نمانده استخوانم را

بر سر

         این استخوان و گوشت

گر شمارا

            باز هم

                      دعواست

 

پاره

     پاره

            من به دندان شما هستم

باز این غوغا

از چه پس

             بر پاست ؟

 

این سگ و این گربه های جان هم افتاده

                                                   انگار

زندگیشان نیست

                      - سیر یا گشنه -

غیر این

          فریاد ها و

                        صوت نا هنجار

                                                     ۸۴.۱۱.۲۲              

روزمره

به فکر افتاده ام بعضی چیز ها را یاد داشت کنم مثلا شنبه ۸۷.۱.۳۱ که در انجمن عبید قزوین بودم برای خالی نبودن عریضه مقاله ای را با عنوان« پرسشی قدیمی از من شاعر » با مضمون نقش مخاطب در شعر تهیه کرده بودم که ....

کشتی ...

کشتی به گل نشسته را می مانم

پیران ز عمر خسته را می مانم

از کار فتاده با هزار اندیشه

تسبیح ز هم گسسته را می مانم

یاد آشنا

شاعر پیک های رویایی دبستانمان 

پروین دولت آبادی

                                         پشت غبار زمان پنهان شد 

                                                               یادش گرامی و جاودان

 

یادی از بهزادپاک نهاد

سخن از درد چه گوییم که بی دردانیم

جامه ی مرد چه پوشیم که نا مردانیم

از پی خواهش دل گر چه بسی خرد و حقیر

چون صبا با قدم سعی  جهانگردانیم

زمهریریم و زما کوره ی خورشید خموش

نه همین باد خزانیم و ز دم سردانیم

ساخته عرصه ی نیرنگ و در او تاخته اسب

با حریفی دو سه چون خویش همآوردانیم

نه تنی لایق داس و نه سری در خور تیغ

خوشه رسته به مرداب و شده زرد . آنیم

عشق آن درد شناس دل و جان از من و تو

روی گرداند و به جا بود که بی دردانیم

زنده  یاد استاد یدالله بهزاد کرمانشاهی

 

تسویه حسابی با دل خودم

از نیما و اخوان و فروغ و شاملو که بگذریم باید اعتراف کنم که از همان آغاز علاقه ام به ادبیات بی آن که از نزدیک ببینمشان به شفاعت شفیعی به بهشت سرایش راه یافته ام چنانکه به تماشای سپهر زلال سپهری آرام می گرفته ام با سروده های خویی خو گر بوده ام در رویا های رویایی می چرخیده ام حق حقوقی را به جان می خریده ام با سفر های صفارزاده سفرها داشته ام نوای زهره ی زهری را می نیوشیده ام با عمران عمر می گذراندم ام در سایه سایه قد می کشیده ام با سیاوش کسرایی از شعله ها می گذشته ام در کنار نادره کاری های نادر پور درنگ می کرده ام در هوای آزاد م.آزاد نفس می کشیده ام  با آتش آتشی دست دل گرم می کرده ام ... و سرود احمد رضا احمدی کیومرث منشی زاده حسن هنرمندی فرخ تمیمی بیژن جلالی و ... را پی می گرفته ام . چنانکه از کهن سرایان ( که نامشان را نیاورده ام اما مدیونشان هستم) درس های کهن و از نو گویان ( که شاید نام بعضی هایشان در این لحظه به یادم نمی آید ) حرف های جدید را شنیده ام و مثل همه ی هم دوره ای هایم - چه بگویند و چه بپوشانند- ریشه در همین گذشته های نه چندان دور نوجوانی و جوانی های خود دارم و در میان گفتار و نوشتار این عزیزان بالیده ام به همین دلیل هر جا نامشان را می بینم بی درنگ به آنها جذب می شوم و در پی شان می روم. با این همه باید این اعتراف را هم بکنم که از برخی سخنان آنها به خصوص وقتی شمشیر از رو می بندند و به باور های قلبی و بنیان های فکری ام حمله می کنند نه تنها لذت نمی برم که دلم در سینه ام فشرده می شود اما همیشه خود را آنقدر آزاد یافته ام که بتوانم بشنوم بخوانم ببینم انتخاب و خوب و بد کنم و فکر می کنم که بسیاری هم بتوانند همین کار را بکنند به همین خاطر است که هر جا نام این بزرگان ادبیات فارسی را دیده ام به این وب نوشته ی کوچک پیوند داده ام  و باز هم پیوند خواهم داد  که خداوند این اجازه را چونان همه ی فرمانهای ازلی و ابدی اش عطا فرموده است که همه ی سخنها را بشنویم واز نیکوترین هایشان پیروی کنیم .

پس این یاد داشت را تنها برای دل خودم می نویسم که حسابم را با آن پاک کنم و با خیال راحت به کارم بپردازم تا هر وقت به میز کار مجازی ام نزدیک می شوم اینقدر نق نق نکند .

باز گم ...

بازگم کرده ام

کاغذ پاره ی شعری ناتمام را

بین این همه

                 اوراق

                 نامه

                 کاغذهایی

                 که باید بایگانی کنم

 

مثل خودم

مثل

       زندگی ام